Sunday, March 1, 2015

Open letter to Sharada Sharma




 
तपाइँको कुरा त  यस्तो छ सडकको मानिसलाई उठाएर सर्वोच्च पुर्याइएको भए मात्र नरहरीजी आलोचना योग्य हुन्थे।  स्पस्ट छ, यति बहसपछि पनि  नरहरिजी लगायत नेपालको नेतृत्व तहले  आम मानिसको सरोकारको प्राथमिकता बुझ्न सकेको छैन।  नरहरि आचार्य नामक मानिसले गलती वा अवैधानिक कार्यको प्राविधिक परिभाषा पूरा गर्यो वा गरेन  भन्ने आम सरोकारको  विषय हुँदै  हैन।  उसको कदमले व्यवहारमा दशकऔंको न्याय सम्पादनलाई प्रतिकूल असर पार्यो   पारेन भन्नेचाहिँ हामी सबैको सरोकारको  विषय हो।
.................................
अनलाइन माध्यमहरुमा यहाँ हरुप्रति जून दुर्व्यवहार भयो, त्यस सित चित्त दुखाउनु ठिकै हो।  तर जबसम्म तर्क र विवेक भएका मानिसहरुले नरहरि जी वा अरु कसैको आलोचना गर्छन, त्यसबाट विचलित हुनुपर्छ जस्तो मलाई लाग्दैन, जून दिन मानिस हरुले नरहरीजी र काँग्रेसलाई पनि एमालेको कित्तामा राखेर आलोचना समेत गर्न छाड्छन, चिंता लिनुपर्ने अवस्था त्यो हो।



शारदाजी नमस्कार!

 कानून मंत्रिको रुपमा नरहरिजीको एक वर्षे कार्यकालको मूल्याङ्कन त धेरै हिसाबले भैरहेको छ।  तर यहाँको भावपूर्ण लेख पढेपछि यो अवधिमा उक्त जिम्मेवारीले यहाँको परिवारमा परेको प्रभाव पनि  थाहा भयो।  खास गरी  सामाजिक संजालहरुमा  जसरी यहाँहरु आक्रमणको तारो बनाइनुभयो, त्यो सर्वथा निंदनीय छ।   

शुरूमा यति स्वीकारीहलौं  कि, न्यायधीश नियुक्ति प्रकरणमा नरहरि जीका कड़ा आलोचकहरूमध्ये म पनि  एक हूँ।  तर नेपालको सबैभन्दा भ्रस्ट र काम नलाग्ने मानिस नरहरि आचार्य भनेर मैले आलोचना गरेको हैन।  तर्क र विवेकसंगत तरिकाले नरहरीजीको जजसले आलोचना गरे, उनिहरुको त्यस्तो आलोचनाको कारण उहाँ सबभन्दा काम नलाग्ने ठहर गरेर नभई अरुसँग भन्दा मानिसहरुको उहाँसँग बढ़ी अपेक्षा भएकोले हो भन्ने मलाई लाग्छ।
नरहरि आचार्य र दामोदरप्रसाद शर्माः बौलठ्ठीपन कि चरम भ्रष्टाचार? - See more at: http://jiwankshetri.blogspot.com/2014/04/blog-post.html#sthash.R5Vg5Mmy.dpuf
नरहरि आचार्य र दामोदरप्रसाद शर्माः बौलठ्ठीपन कि चरम भ्रष्टाचार? - See more at: http://jiwankshetri.blogspot.com/2014/04/blog-post.html#sthash.R5Vg5Mmy.dpuf
नरहरि आचार्य र दामोदरप्रसाद शर्माः बौलठ्ठीपन कि चरम भ्रष्टाचार? - See more at: http://jiwankshetri.blogspot.com/2014/04/blog-post.html#sthash.R5Vg5Mmy.dpuf

न्यायधीश नियुक्तिः आत्मघाती हमला हुने अवस्था नआओस्! - See more at: http://jiwankshetri.blogspot.com/search/label/Judiciary#sthash.mueb2SlN.dpuf

न्यायधीश नियुक्तिः आत्मघाती हमला हुने अवस्था नआओस्! - See more at: http://jiwankshetri.blogspot.com/search/label/Judiciary#sthash.mueb2SlN.dpuf
पूजा बोहरामाथि भएको हिंसा र अन्याय बारे धेरै चर्चा भइसकेको छ र त्यो प्रकरणले उदांगो परेको चुनौती भनेकै अँध्यारोमा गुमनाम अरु हजारौं पुजाहरुलाई कसरी न्याय दिलाउने भन्ने हो।  गालीगलौज र धम्की दिएरै सामाजिक संजालमा अस्तित्व जनाउने भिडलाई छोड़ने हो भने पुजामाथि ज्यादती हुनु र उनले न्याय नपाउनुमा नरहरि आचार्यको प्रत्यक्ष भूमिका वा गल्ती वा अपराध भनेर कसैले भनेको हैन।  न्यायाधीश नियुक्ति प्रकरणमा उहाँले खेलेको संदेहास्पद मात्र नभएर निंदनीय भूमिका त्यहाँ जोडिएर आएको चाहिँ  पक्कै  हो।

Wednesday, February 25, 2015

Why IOM will not be split

पहिले निर्णय अनि प्रक्रिया, दश  वर्षको काम दश  दिनमा?


तानाशाही व्यवस्थाहरुमा पनि बेलाबेलामा चुनाव हुन्छ । तर तिनमा चुनाव गर्ने निर्णयसँगै सत्ताधारी दल वा समुहले कति प्रतिशत मत ल्याउने भन्ने निर्णय पनि हुन्छ । तानाशाह र उसका आसेपासेहरुले बन्द कोठामा निर्णय गर्छन् कि चुनाव कहिले गर्ने र कति मत ल्याउनेः उनान्सय प्रतिशत नै ल्याउने कि पचहत्तर प्रतिशत जति ल्याउँदा पनि हुन्छ । अनि नियोजित रुपमा राज्यका सबै अंगहरुको दुरुपयोग गरेर चुनाव हुन्छ र त्यसको चाहेजस्तो नतिजा निस्कन्छ । मानिसले कसलाई कति भोट दिन्छन् भन्ने सरोकारै रहँदैन ।

पहिले निर्णय वा निश्कर्ष अनि प्रक्रिया । नेपालमा लोकतन्त्र आए पनि सुशासन खस्कँदै गएकाले यो विकृति धेरैतिर व्याप्त छ । निर्णय गलत नहोस् भनेर निर्माण गरिएका प्रक्रियाहरु खाली औपचारिकतामा सीमित भएका छन् । हुँदाहुँदा निर्णय बन्द कोठामा गरिहाल्नु अनि लोकलाजका लागि प्रक्रियाको नाटक गर्नु सामान्य भइसकेको छ ।

जस्तो कि, कुनै पदमा जागिर खुल्यो, (खास गरी सरकारी कार्यालयका लागि करार कर्मचारी खोज्दा) भाइभतिजालाई छिराउनु छ तैपनि हाकिमले विज्ञापन गरी टोपल्छ, दुनियाँका छोराछोरीलाई झुठो आशा देखाउँछ तर निर्णय त पहिल्यै भइसकेको हुन्छ । राज्यका प्रमुख निकायहरुमा नियुक्ति गर्नुपर्यो, दलीय नेताहरुको बन्द कोठाको बैठकमा भागवण्डाका लागि घम्साघम्सी हुन्छ, एउटा निर्णय निस्कन्छ, अनि बल्ल त्यसमा लालमोहर लगाउन औपचारिकता शुरु हुन्छ । न्यायधीश नियुक्त गर्नुपर्यो, उसरी नै दलहरुसित लेनदेन गरेर नामको टुंगो लागिसक्छ अनि बल्ल न्याय परिषद्को औपचारिक बैठक । हुँदाहुँदा अनियमिततालाई रोकेर मेरिटोक्रेसीलाई भरथेग गर्नुपर्ने अख्तियारजस्तो निकायको प्रमुखको छनोट नै आफैंमा भ्रष्ट नेताहरुको लाभ–हानिको हिसाबकिताब गरेर बन्द कोठामा गरियो । त्रिदलीय गिरोहको यस्तो कदमको विरोध गरेर शुरुमा सिंहझैं गर्जेका राष्ट्रप्रमुख समेत अन्ततः मुसामा झरेर बन्द कोठामा भइसकेको निर्णयलाई लालमोहर लगाउन बाध्य भए ।

Tuesday, February 24, 2015

Nepal: Looking beyond constitution promulgation


Despite the hitches and risk of new confrontation, Nepal's much-awaited constitution is now finally on its way but its promulgation will only lay bare 
new challenges. The toughest one will be to reinvigorate the ailing economy
by denting the cronyism and crimino-political nexus which has enriched the politicians and fueled the informal economy so far.

Sunday, February 22, 2015

The train has to run on time, but it has to go in the right direction at the desired time

(A remarkable speech by Raghuram Rajan, Governor of Reserve Bank of India)

No matter how thuggish or arbitrary the government in a tin-pot dictatorship, these are weak governments, not strong ones. Their military or police can terrorize the unarmed citizenry but cannot provide decent law and order or stand up to a determined armed opposition. Their administration cannot provide sensible economic policy, good schools or clean drinking water. Strong governments need to be peopled by those who can provide needed public goods – it requires expertise, motivation, and integrity. Realizing the importance of strong government, developing countries constantly request multilateral institutions for help in enhancing their governance capacity.

Strong governments may not, however, move in the right direction. Hitler provided Germany with extremely effective administration – the trains ran on time, as did the trains during our own Emergency in 1975-77. His was a strong government, but Hitler took Germany efficiently and determinedly on a path to ruin, overriding the rule of law and dispensing with elections. It is not sufficient that the trains run on time, they have to go in the right direction at the desired time. The physical rail network guiding the trains could be thought of as analogous to rule of law, while the process by which consensus is built around the train schedule could be thought of as democratic accountability. 

Friday, February 20, 2015

'माथा पञ्चर' समीक्षा

अदुरदर्शी दल र तिनका हनुमानहरुले सिर्जना गरेको नेपालको दुरावस्थाको जीवन्त चित्र हो नाटक

आफ्नो वरपरको सिर्जना र सौन्दर्य हेरेर हाँस्न अनि मानिसहरुको वास्तविक दुख देखेर रुन बिर्सिसकेको कठोर र यन्त्रवत् मानिसले आज मानसिक स्वास्थ्यका लागि रुन र हाँस्न पनि अरुको कलाको सहायता लिने गर्छ ।
............. 
यो हनुमान प्रवृत्तिको उपचार के हो? यसलाई रोक्ने जिम्मेवारी लिएका अदालत र अख्तियारजस्ता निकायहरु आफैं हनुमानले भरिएका छन् भने यो देशमा योग्य र सक्षमहरुको पालो आउने कहिले होला?
..............
नाटक हेरिसकेपछि लाग्योः यो नाटक महिनौं चलोस् अनि नेपालको राजनीतिक नेतृत्व लगायत न्याय र प्रशासन क्षेत्रका दलीय नियुक्तिका हनुमानहरुलगायत सबैले यसलाई एकचोटि हेरुन् र तिनले आफ्ना हातले सिर्जना गरेको नेपालको आतेस लाग्दो चित्रबारे जानकारी लिउन् । आज जति पनि नेपालीहरु जहाजको सिटमा बसेर विदेसिन्छन् अनि काठको बाकसमा सुतेर फर्किन्छन्, तिनको हत्याका लागि हाम्रो राजनीतिक नेतृत्व र तिनका ध्वंशकारी हनुमानहरु मुख्य अभियुक्त हुन् । 


धर्म र राज्यः


धर्म-राज्य सम्बन्धबारे आशीष नन्दीको अचुक पाठ

कहिल्यै टुंगोमा नपुग्नेजस्तो लाग्ने नेपाली राजनीतिको गलफत्तीबारे केही शब्द कोर्दै थिएँ, अचानक स्क्रिनमा विजयकुमार दाइको धर्म र राजनीतिबारेको लेख टुप्लुक्क आयो । लामो लेख पढिसक्दा आफूले लेख्न थालेको विषयबारे विरक्ति उत्पन्न भइसकेको थियोः जसलाई कुरा सुनाउनु थियो, उनीहरु कानमा तेल हालेर बसेका छन् । यो अवस्थामा कुनै पनि लेखलाई सर्वथा निरर्थक हुनबाट बचाउने हो भने विजयकुमार दाइले झैं आम मानिसको मथिंगल एकचोटि खल्बलिने गरी र सबैलाई केही सोच्न बाध्य पार्ने गरी लेख्नुपर्छ भन्ने मलाई लाग्यो । स्वभावतः मेरो उक्त लेख अधुरै रह्यो ।

तर रात बाँकी नै थियो र रातभरमा अग्राख पलायो । धर्म, धार्मिकता र साम्प्रदायिकता अनि राजनीतिको यी तिनै चीजसँग सम्बन्ध लामो समयदेखि मेरा आफ्नै चासो र चिन्तनका विषय थिए । (सेक्युलरिजम्लाई धर्म निरपेक्षता भनेर गरिने भाषानुवाद मलाई पनि मन नपरेकाले यो लेखमा उक्त अंग्रेजी शब्द नै प्रयोग हुनेछ) । त्यसैले विजयकुमार दाइले सार्थक बहसका लागि गरेको आह्वानलाई स्वीकार गरेर म पनि मैदानमा ओर्लने  विचार गरें ।

Friday, February 13, 2015

प्रेम, विवाह र यौनः एक नेपाली प्लेब्वायको कथा

  प्रेम, विवाह यौनः 





 एउटा सुप्रसिद्ध कथामा आन्तोन चेखवले एउटा विशेष पात्रको सिर्जना गरेका छन् गुरभ नामको त्यो विवाहित पात्र नयाँ नयाँ महिलाहरुलाई सहजताका साथ आकर्षित गर्न उनीहरुसित शारीरिक सम्बन्ध कायम गर्न खप्पिस हुन्छ तर महिलाहरुबारे कुनै बहस चल्यो भने उसले उत्तिकै सहजताका साथ उनीहरुको भद्दा आलोचना गर्छ कुनै पनि महिलाबारे उसले सकारात्मक धारणा राख्दैन हरेक नयाँ अवैध सम्बन्धपछि आफैं नैतिक रुपमा थप पतित भएको देख्दैन तर सिंगो महिला जातिप्रति उसको विद्वेष अपहेलनाको भावचाहिं झनै बढ्दै जान्छ

तर पनि खै कुन अदृश्य जादुले हो, नयाँ सुन्दर युवती आइमाइहरु एकपछि अर्को गरी उसको शिकार हुन आइलाग्छन्

चेखब बितेको एक शताब्दीभन्दा बढी भइसक्यो, उनले छाडेर गएको रुस अब चिन्न नसक्ने गरी बदलिइसकेको तर समाजका खास प्रतिनिधिहरुको उनले जुन चरित्र चित्रण गरे, त्यसको सान्दर्भिकता कत्ति घटेको छैन खास गरी प्रेम सोजन्य मानवीय भावनाहरु अनि विवाहलगायतका सामाजिक संरचनाहरुलाई विभिन्न कथाहरुमार्फत् फरक फरक कोणबाट चेखवले गरेको चित्रण ऐतिहासिक भौगोलिक सीमानाहरुले नबाँधिने खालको

#############

पाँच घण्टा बस चढेर राजधानी पुग्नु थियो सँगैको सिटमा एउटा गुरभ आइलाग्यो कुरा शुरु भएपछि उक्त वयस्क मानिसबारे मेरो मनमा आएको पहिलो शब्द थियोः प्लेब्वाय, नेपाली प्लेब्वाय तर कुरा सुन्दै जाँदा चेखबको पात्र गुरभबीच यति समानता आउन थाल्यो कि यात्राभर मैले आख्यान साहित्यका महारथी चेखबलाई याद गरेंः यस्तै मानिसको रामकहानी याद गर्दै उनलेलेडी विद डगशीर्षक कथा लेखेका होलान्

उमेर, अन्दाजी ३५ देखि ४० वर्ष कद, औसतभन्दा होचो छालाको रङ, गहुँगोरोभन्दा केही अँध्यारो गाउँमा हुर्केको मानिस झैं खँदिलो अररिएको जस्तो लाग्ने शरीर कपाल बीचबाट कोरेर दुईतिर लर्काएको अनुहारबाट मुस्कान लगभग कहिल्यै नहराउने स्वभावले अति बहिर्मुखी, एकाध घण्टा चुप लागेर बस्न नसक्ने जस्तो बोली हाउभाउमा गाउँले मानिसको जस्तो सहजता मध्य सुदुरपश्चिमको ठिमाहा नेपालीजस्तो लाग्ने लवज पेशाले गाडी चालक नेपाली गुरभको छोटो वर्णन यस्तो थियो

बातचित कसरी शुरु भयो, मलाई थाहा छैन तर यात्राको पट्यार कम गर्न अक्सर आफैं वार्तालाप शुरु गर्ने गर्छु एकाध मिनेटमा थाहा भइहाल्छ कि अर्को सिटको यात्रु सित कुरा गरिरहनु सहज हुन्छ कि हुँदैन भनेर बोल्यो भने पैसा पर्लाजस्तो गर्ने अन्तर्मुखीहरुसित यात्रा गर्नुभन्दा बहिर्मुखी मानिसहरुसित त्यसरी यात्रा गर्नु धेरै रोचक हुन्छ तर यो नेपाली गुरभचाहिं यति बहिर्मुखी थियो कि बेलाबेला अरु सिटका मानिसहरुले हाम्रो कुरा सुनेर लाज मानिरहेका होलान् कि भनेर चनाखो हुनुपथ्र्यो

'Fifty Shades of Grey: Not as Poorly Written as You Think', says Grammarly


Thursday, February 12, 2015

Delhi poll verdict: 
Is Modi-led India spinning in circles?

Jiwan Kshetry

Delhi poll results that handed down a heavy symbolic defeat to PM Modi's party have proved that 'Modi wave' in Indian politics was really a wave that can rise to dizzying heights so long as appropriate momentum is there but has an inevitable tendency to come down the moment the momentum is lost. The future of electoral politics in India is no longer as predictable as we thought till now. 
Read more

Friday, February 6, 2015

यसकारण हाम्रो शिक्षामा निकम्मापन मात्र नभएर अपराध पनि



हामीले बालबालिकालाई निकम्मा शिक्षा मात्र दिइरहेका छैनौं, हाम्रो शिक्षा प्रणालीमा अपराध समेत मिसिएको छ । नेपालको समग्र शिक्षा क्षेत्रको दुर्गतिको संक्षिप्त लेखाजोखा । 


बालबालिकाहरुलाई शिक्षा दिएर हामीले एउटा सिर्जनात्मकतासहितको बहुआयमिक पहाड सिर्जना गर्न चाहन्थ्यौं जुन अग्लो होस्, तर फराकिलो र उर्वर पनि होस् । त्यसमा मानवताका सबै आयमहरु फुल्न, फक्रिन र फल्न सकुन् । तर यथार्थमा निर्माणचाहिं के भइरहेको छ भने एउटा सुरिलो टावर, कुनै टेको वा आड भरोसा विनाको । त्यो टावर धातुको छ, त्यसैले हाम्रा बालबच्चाका नब्बे प्रतिशत कटेका डिग्रीजस्तै त्यो चम्किन्छ, टाढाबाट समेत मानिसहरुले त्यो टावरलाई देख्छन् । अलग अलग टावरहरुमध्ये कुनको उचाइ कति भनेर तुलना गर्न मिल्छ, जुन शिक्षण संस्थाहरुले बढीभन्दा बढी अग्ला टावरहरु निर्माण गर्न सघाउँछन्, तिनका लगानीकर्ता करोडपति वा अरबपति हुन्छन् । 
.....................................

केही स्वभाविक अपवादहरुलाई छोड्ने हो भने औसत क्षमताका भनिने निजी स्कुलका अधिकांश विद्यार्थीहरुका लागि अहिले स्कुल जानु भनेको टिभी हेर्ने र कम्प्युटर वा मोबाइल गेम खेल्ने समय कटौती गरेर अभिभावकहरुको इच्छा पूरा गरिदिनु हो भने कक्षाको पढाइ भनेको होमवर्कका रुपमा दिइने सजायँ काट्न सजिलो बनाउने एउटा माध्यम । कक्षामा सुनेर र घरमा गृहकार्यका रुपमा जति “सिकाइ” हुन्छ, त्यसको एउटै र अन्तिम उद्देश्य भनेको वर्षभर बस्दा पट्यार लागिसकेको कक्षा पार गरेर माथिल्लो कक्षामा जानु हो ।
........................................

शिक्षण र सिकाइ सम्बन्धित तर भिन्न कुराहरु हुन् । शिक्षण भनेको स्कुल वा घरको सापेक्षतः औपचारिक वातावरणमा पद्धतिगत रुपमा गरिने सिकाइको प्रयास हो भने प्रक्रियाका रुपमा सिकाइका माध्यम र रुपहरु धेरै छन् । अर्को शब्दमा शिक्षण सिकाइका धेरै माध्यमहरुमध्ये एक माध्यम मात्रै हो ।



Tragedy called Nepal's judiciary




न्यायालयका सबै फैसलाहरु दीर्घकालीन महत्वका हुँदैनन् । तर एउटै दीर्घकालीन महत्वको फैसला गलत हुन गयो भने त्यसका लागि समाजले पचासौं वर्षसम्म ठूलो मूल्य चुकाउनुपर्ने हुन्छ । हालसम्म पटकपटक चिकित्सा शिक्षा र स्वास्थ्य सेवासम्बन्धी उही प्रकृतिका मुद्दाहरु सर्वोच्च अदालत पुगेकोमा तिनमा एकै प्रकृतिका फैसलाहरु आएका छन् । त्यसमा पनि नेपाली न्यायालयको इतिहासमा अन्धकार युग भन्न मिल्ने दामोदरप्रसाद शर्माको कार्यकालमा एकै प्रकृतिका र उही झगडिया भएका मुद्दाहरु एकपछि अर्को एउटै न्यायधीशलाई पार्ने कामसमेत भएको थियो ।


Friday, January 30, 2015

हिमालपारि रहस्यबोध!


अधुरो अन्नपूर्ण पदयात्राले जीवनमा खुशी, शान्ति र सौन्दर्यबारे सिकाएको पाठ



मनाङ उपत्यकामा हामी त्यसदिन हिंडिरहँदा बाटोको कुनै बिन्दुबाट कतै फर्केर पनि एउटा फोटो खिच्यो भने त्यसको पोस्टकार्ड बनाएर भित्तामा सजाउन मिल्थ्यो । तर त्यही धरातलमा ओरालो झरिरहेका हामी दुई यात्रीको मन यति उदास थियो, त्यसको वर्णन गरेर साध्य छैन ।
..................
जीवनमा पनि सबै भौतिक वस्तुहरुको उपादेयता यस्तै होः कहिले ती जीवनदायी हुन्छन् भने कहिले खाली घाँडो । सधैं जीवनदायी रहलान् भनेर मानिसले भौतिक वस्तुहरु र धन जम्मा गर्नमा जीवन बिताइदिन्छ तर जब उसले तनावै तनावबीच उमेर गुजारेर अबचाहिं सुख भोग्छु र तनावरहित जीवन बिताउँछु भनेर योजना बनाउँछ, तब बुढेस, रोग र एक्लोपनले उसलाई एकसाथ छोप्छन् र खुशी हुने साइत पर्खंदा पर्खंदै र हर्षमय दिनहरुको योजना बनाउँदा बनाउँदै सले मृत्यूवरण गर्न पुग्छ । 

Friday, January 23, 2015

R&AW plan to disintegrate Terai?


रअका एक पूर्वपदाधिकारीले १९७५ को समयका बारेमा लेखेको संस्मरणमा तराइलाई भारतमा गाभ्ने रअको प्रयासबारे खुलेर लेखेका छन् । तर चार दशकपछि अहिले त्यसको सान्दर्भिकता कति छ त?





Nationalism, nationality and patriotism

Tuesday, January 20, 2015

तोडफोड र बन्दः माओवादीले हाराकिरी गर्न खोजेको हो?


विगतमा यस्तै धेरै घातक गल्तीहरुबाट त घाइते भएर भए पनि माओवादी पार्टी जीवितै बाहिर निस्केको थियो, तर यसपालिको हाराकिरीपछि के हुने हो, त्यसको टुंगो छैन । प्रमुख मताधारका रुपमा रहेको निम्न र मध्यम वर्गलाई क्रुद्ध बनाएका कारण भारतमा झण्डै एक शताब्दीभन्दा लामो इतिहास भएको र स्वतन्त्रतापछिका ६ दशकसम्म एक छत्रजस्तै राज गरेको काँग्रेस पार्टी त अहिले आएर अस्तायो भने हामीकहाँ त एउटा अलोकप्रिय राजनीतिक शक्तिको अस्तित्व मेटिनु ठूलो कुरै हैन । अस्तित्वको लडाइँमा होमिएको माओवादीले अरु आत्मघाती गल्ती थप्दै गएर आफ्नो अस्तित्व नै नामेट पार्ला कि ढिलै भए पनि इतिहासबाट पाठ सिकेर अस्तित्व जोगाउन लागीपर्ला? निकट भविष्यमै यो प्रश्नको उत्तर पनि आउनेछ । 
……………… 

Tuesday, January 6, 2015

राज्य भर्सेस डाक्टरः




डाक्टरलाई सर्पको बच्चाजस्तो एकठाउँमा बस्न नसक्ने र खास गरी गाउँको सेवा गर्न नसक्ने भनेर एक सभासद्ले गुनासो गर्नुको कारण उनले धादिङमा खोलेको अस्पतालमा डाक्टर नबस्नु रहेछ । उनको अस्पतालमा डाक्टर नबस्ने कारण खोतल्दा पत्ता लाग्योः एउटा डाक्टरले खास कारणले अस्पताल छाडेका रहेछन् । पार्टीका तर्फबाट कुनै चुनावका लागि उम्मेदवार बनेको व्यक्तिकी एच ए पढेकी छोरीले राजनीतिक अख्तियार प्रयोग गरेर डाक्टरले लेखेको प्रेस्क्रिप्सन काटेर अर्को औषधि लेख्दिरहेछिन् । जब डाक्टरले प्रश्न उठाए, हिन्दी फिल्मी शैलीमा अस्पताल प्रशासनले भन्योः उहाँ नेताजीकी छोरी, तपाइँले त्यसरी कुरा गर्न मिल्दैन ।

Friday, January 2, 2015

Documentary Review: The Carbon Rush


Corporations wiping out large chunks of biodiversity and killing people with impunity in Honduras and Brazil in collusion with the corrupt state machinery, are being rewarded for their contribution to 'clean development'as are those throwing hundreds into abject poverty and total unemployment in India. At the end, however, their projects are not 'clean' with no net gain for environment in terms of carbon emission. In its march from one triumph to another, global capitalism brutally preys upon the poorest, weakest and the most vulnerable. A brilliant documentary brings to light the plight of the people subjugated by the tyranny of 'liberating' market capitalism. 

विजय कुमारको खुशी पढेपछि

जीवन, खुशी अहंकार

जीवनमा अफ्ठ्यारा घुम्तीहरुमा हिंडिरहँदा मैले कुनै क्षणमा पलायनलाई एउटा विकल्पको रुपमा कल्पना गरेको थिएँ, त्यसलाई यथार्थमा बदल्ने आँट गरिनँ, त्यो बेग्लै कुरा हो त्यसबेला लाग्थ्योः मेरा समग्र दुखहरुको कारण मेरो वरपरको वातावरण हो, यसबाट साहसपूर्वक बाहिरिएँ भने नयाँ दुख आउलान् तर तत्क्षणका दुरुह दुखहरु गायब भएर जानेछन् कति गलत थिएँ !


Read more from Dashain Issue

Debating partition of India: culpability and consequences




Read the whole story here

Why I write...

I do not know why I often tend to view people rather grimly: they usually are not as benevolent, well-intentioned and capable or strong as they appear to be. This assumption is founded on my own self-assessment, though I don’t have a clue as to whether it is justifiable to generalize an observation made in one individual. This being the fact, my views of writers as ‘capable’ people are not that encouraging: I tend to see them as people who intend to create really great and world-changing writings but most of the times end up producing parochial pieces. Also, given the fact that the society where we grow and learn is full of dishonesty, treachery, deceit and above else, mundanity, it is rather unrealistic to expect an entirely reinvigorating work of writing from every other person who scribbles words in paper.


On life's challenges

Somebody has said: “I was born intelligent but education ruined me”. I was born a mere child, as everyone is, and grew up as an ordinary teenager eventually landing up in youth and then adulthood. The extent to which formal education helped me to learn about the world may be debatable but it definitely did not ruin me. There were, however, things that nearly ruined me. There came moments when I contemplated some difficult choices. And there came and passed periods when I underwent through an apparently everlasting spell of agony. There came bends in life from which it was very tempting to move straight ahead instead of following the zigzag course.


Read more