Journey through this blog

Loading...

Friday, April 11, 2014

India polls not a cakewalk for Narendra Modi

 Some facts we tend to ignore on predicting the outcomes of polls in India


The big day is finally here: the biggest democratic exercise in the world has already begun with the first round of voting for the Indian general elections on April 7. 

This is a festival of sort, for the voters because they are going to cast their votes to choose the federal government after five long years of incompetent and corrupt rule; and for the candidates because one can always claim to be the prospective winner till the very moment the results are declared.

The moment of reckoning will soon come for all but single candidate from each constituency, but that is for later.

And without doubt, this is the prime time for the media in India: faring better than the rivals at such times may go a long way towards catapulting the fate of a media outlet and a media house.

A close look at the pre-election coverage in mainstream media in India will make you feel that these polls are all about Narendra Modi and Rahul Gandhi attempting to slice each other's throats with very big daggers; the former being in a very advantageous position to win the fight.

In fact, many sober and intelligent heads have been complaining that a very complicated electoral race with multiple dimensions is being deliberately reduced into an utterly simplified clash between two men in a media frenzy that is fixated at readership and viewership and nothing else.

If elections were to be governed by strictly statistical concept of probability, Modi would obviously slice Gandhi's throat politically. But that is under the condition that the opinion polls conducted so far in India have been representative enough to reflect the sentiments of the voters across the country, something many analysts are not convinced about given the track record of opinion polls in the past.

The intricacies that the opinion polls cannot deal with have to be elaborated from two standpoints.

From the standpoint of the parties and the candidates, these elections mean different things for the incumbent Congress and the opposition BJP; the expectations and the stakes are different for each accordingly.

Monday, March 31, 2014

हामी नेपाली!

First published by Annapurna Post on 2070.12.15

प्रख्यात रुसी कथाकार आन्तोन चेखवको एउटा भनाइलाई अर्का साहित्यकार म्याक्सिम गोर्की यसरी सम्झिन्छन् :
हामीलाई राम्रो मौसमको, राम्रो बालीको, रमाइलो प्रेमकाण्डको आशा गर्ने, धनी हुने वा पुलिसको हाकिम बन्ने सपना देख्ने बानी परिसकेको छ तर मानिसहरूले बढी बुद्धिमान् बन्ने आशा गरेकोचाहिँ मलाई थाहा छैन। हामी सोच्छौं, नयाँ जारको पालिमा त राम्रो हुनेछ, दुई सय वर्षपछि अझ राम्रो हुनेछ, तर यो राम्रो भोलि नै होस् भन्नका खातिर कोही केही गर्न चाहँदैन। साँच्चि भन्ने हो भने हरेक दिन हाम्रो जीवन झन्झन् जटिल हुँदै गइरहेको छ र मानिसहरू स्पष्टत: मूर्ख हुँदै गइरहेका छन्, झन्झन् बढी मानिस जीवनबाट टाढिँदै गइरहेका छन्। 
चेखवले जीवनकालमा लेखेको अन्तिम कथा ‘दुलही’लाई गोर्कीले उनको समग्र लेखनको निचोडका रूपमा लिएका छन्। त्यो कथाको सुरुमा एउटा सम्पन्न तर शुष्क सम्भ्रान्त परिवार चित्रित छ, जसको मुख्य पात्र नाद्या इभानोभ्नाको बिहे हुनुअघिको मनोविज्ञान मिहिन पाराले देखाइएको हुन्छ।
कथाको बीचमा साशा नामको पात्र आउँछ जसले नाद्याको पोखरीको पानीजस्तो गतिविहीन जीवनको नीचता, निस्सारता र तुच्छतालाई औंल्याएर उनलाई नवीन र गतिशील भविष्यको सम्भावना देखाउँछ।
एउटा साहसिक निर्णय लिएर समृद्धि र सुरक्षाले भरिएको सानो सहरको बंगला छोडेर अनि विधवा आमा र हजुरआमालाई धोका दिएर नाद्या बिहे नै नगरी पढ्न पिटर्सबर्ग गएपछि कथाले नयाँ मोड लिन्छ।
उसो त चेखवकी पात्रझैं हामी पनि हाम्रो जीवन र आफूवरपरको वातावरणबाट सन्तुष्ट छैनौं। हामीलाई पनि नवीन र गतिशील जीवनमा प्रवेश गर्ने रहर छ। तर, के हामी त्यस्तो जीवन बनाउन नाद्याले झैं आफूसित भएभरको समृद्धि र सुरक्षालाई जोखिममा पार्न तयार छौं त? चेखवको एउटा कथासंग्रहको भूमिकामा गोर्कीका शब्दहरू पढेपछि मनमा यस्तै प्रश्नहरू उठिरहे।
नेपालकै कुरा गर्दा हामी अरूका गल्ती, कमजोरी छिटै भेट्छौं तर आफ्नाचाहिँ विरलै। भ्रष्टाचारीलाई कीरा परोस् भनेर सराप्छौं तर आफ्नो दैनिक क्रियाकलापमा अनियमितता र बेइमानीका प्रसंगहरूलाई ससाना भनेर बेवास्ता गर्छौं।
आफ्नो परिवारमा कसैले देख्ने गरी भ्रष्टाचार गरेको छ भने पनि त्यसलाई नदेखेको जस्तो गर्छौं। दुनियाँमा योग्यताको कदर भएन, नातावाद र कृपावादले सखाप पार्‍यो भन्छौं तर आफ्नो जागिर वा सरुवाबढुवा भनसुनले हुन लागेको छ भने त्यसलाई तिरस्कार गर्न सक्दैनौं।
आफ्नो वरपर अन्याय र थिचोमिचो भइरहेको हुन्छ तर हामी तबसम्म बोल्दैनौं जबसम्म हाम्रो आफ्नै परिवारको सदस्यले त्यो भोग्दैन।
सरकारी कर्मचारीले घूस माग्यो वा कुनै व्यवसायीले ठग्यो भने या त यो देशै यस्तो हो भनेर चित्त बुझाउँछौं हैन भने पिठ्यूँपछाडि त्यसलाई गाली गर्छौं तर कतै उजुरी गरेर न्याय खोज्ने लेठो गर्दैनौं। आफ्नो काम बनेपछि त्यो विषय नै बिर्सिन्छौं।
त्यसरी नै अस्पताल र स्वास्थ्यकर्मीलाई बिरामी भएपछिमात्र सम्झन्छौं, अदालतलाई न्याय चाहिँदामात्र, विद्यालयलाई आफ्नो बच्चा पढाउनुपर्दा मात्र, यातायातलाई यात्रा गर्नुपर्दा मात्र।
फलत: बिरामी भएर अस्पताल जाँदा अस्पताललाई स्वास्थ्यकर्मीहरूले उजाडेर क्लिनिक चलाइरहेका हुन्छन्, न्याय खोज्न जाँदा अदालतले १५ वर्ष कुराउँछ वा न्यायाधीश एउटा झगडालु पक्षसँग अँगालो मारेर हिँडिरहेको हुन्छ, सरकारी स्कुल कलेजका शिक्षक प्राध्यापकहरू त्यहाँ तलब बुझेर अन्तै पढाइरहेका हुन्छन्, यातायात व्यवसायीहरू मानिसलाई भेडाबाख्राझैं कोचेर गाडी कुदाइरहेका हुन्छन्।
हामीलाई प्रतिक्रिया दिन असाध्य हतार हुन्छ, हामीसँग गाली र आलोचनाको भण्डार छ तर आत्मालोचना र दूरगामी सोचाइको खडेरी छ।
दलको कार्यकर्ता लाठी चलाएर विपक्षीलाई ठेगान लगाबापत शिक्षकको नियुक्ति लिएर आउँछ, हामी आफ्नो मानिस भनेर अर्को कुनै नालायकलाई प्रधानाध्यापक बनाउँछौं। बच्चाहरूको पढाइ राम्रो हुँदैन, अनि आडैमा अर्को निजी विद्यालय खोलेर आफ्ना बच्चा त्यहाँ पढाउँछौं।
अस्तव्यस्त सरकारी अस्पतालमा भएका अनियमितता खोजेर त्यसलाई प्रगतितिर लैजानुभन्दा त्यसको नजिकै निजी अस्पताल खोलेर त्यो अवस्थाको फाइदा उठाउन हामीलाई सहज हुन्छ। भ्रष्ट अदालतहरूमा जानुभन्दा बाउन्सरहरू लगाएर लेनदेन सल्टाउन छिटो हुन्छ। प्रतिकूल अवस्थामा विधिको शासन हुनुपर्‍यो भनेर आवाज उठाउँछौं, अनुकूल अवस्थामा आफैं नीतिनियमको धोती लगाएर हिँड्छौं।

Monday, March 24, 2014

The Saudi link to Egypt riddle: Mass execution of Egyptians to protect Saudi Royal palace?

IF you had any doubts the 'secularists' backing the uprising against Mohammad Morsi in Egypt had at least something right in the whole fiasco, these have been dispelled now.

With a judge sentencing 529 Morsi supporters to death, while many have been reminded of the endless persecution of the Muslim Brotherhood in Egypt's history, I am particularly worried about the implications of such a blatant state terror for larger Middle East.

If indeed Egypt proceeds with the mass executions in the name of taming terrorism, it will be the darkest chapter in recent history, particularly related to the fate of popular uprisings.

While the world is glued at the rapidly unfolding events in and around Ukraine, the new Egyptian despot has few hurdles towards elimination of his adversaries.

Going a little back, Morsi-led Muslim Brotherhood might have gone on an autocratic overdrive while briefly in power but that is entirely forgivable given the democratic credentials of their successor.

While the blood will immediately drench the hands of president-in-making Sisi, the hands backing him from Saudi Arabia are no longer hidden: the Saudi precipice will have to somehow pay the price in future for not-so-secretly culling a generation of MB in Egypt.

Wednesday, March 12, 2014

Beauty and nostalgia: Five memorable moments in Kathmandu's theaters

(First published by Setopati)
There are countless things that make Kathmandu an overcrowded city emanating ugliness. But there are some things in Kathmandu that emanate beauty. And there are very few that make one nostalgic about the city. Theaters, on average, make Kathmandu a beautiful city with help of performances that give a much needed distraction to the monotonous lives of the crowd-wary Kathmanduites. On some occasions, however, only nostalgia as a term can capture the essence of the emotion that is brought about by `these performances. Here I revisit five such plays from three different theaters in Kathmandu. Two of the plays from abroad were the part of the 2012 version of Kathmandu International Theater festival performed at Mandala Theater. The other three are from the Nepali theater artists from three different theater groups performed in three different theaters. 
Snapshot from Court Martial (Photo: Nepali Times): Captain Bikash Pokharel, the defense attorney grills one army Havaldar for his lapse in the whole saga.

Wednesday, February 19, 2014

धृष्टता र दुस्साहसः किशोर गोविन्द के सीको कथा


गोविन्द के सीको ऐनामा हाम्रो आफ्नै जीवनलाई अवलोकन गर्दा


कसैले कुनै दिन यस्तो भनेको थियोः आइ वज बर्न इन्टेलजेन्ट, एजुकेशन रुइन्ड मी अर्थात् म बुद्धिमान् जन्मेको थिएँ, शिक्षाले मलाई मूर्ख बनायो ।

आजको दिनको मौसमले शिशिरको बहिर्गमन र वसन्तको आगमनको संकेत गरेको छ, भलै हाम्रो पात्रोमा वसन्त आउन अझ एक महिना किन बाँकी नहोस् । आकाशमा बादल मात्रै छैन, त्यसलाई बतासको झोंक्काले चलायमान बनाइरहेको छ । बादलमा छिन छिनमा अनेक आकृतिहरु बन्दै बिलाउँदै गरेका छन् । केही गिद्धहरु धेरै उचाइमा भद्र पाराले बिस्तारै समुद्रमा तैरिएको हाँसझै तैरिइरहेका छन् भने कम उचाइमा कागहरु तीव्र गतिमा यताउता उड्दैछन् । सिमसिम पानी पर्दै बन्द हुँदै गरेको छ ।

Sunday, February 9, 2014

त्रिवि पदाधिकारीहरुः अपराध प्रमाणित हुनुअघिको अवस्थामा

(First published in Setopati as: उपकुलपतिसहित त्रिवि पदाधिकारीको बहिर्गमन नै टिचिङको समाधान)

अब आफ्नो कार्य सम्पादनको उत्कर्षमा पुगेर हिजोदेखि गिरी प्रतिवेदनले दोषी किटेका प्रमुख दुईमध्ये एक रतेन्द्र श्रेष्ठलाई त्रिवि शिक्षण अस्पतालको कार्यकारी निर्देशक बनाएर पठाएपछि त त्रिवि पदाधिकारीहरुको नियतबारे शंका गर्नुपर्ने कुनै ठाउँ नै रहेको छैनः पूर्वाधार र जनशक्ति शुन्यप्राय भएका निजी मेडिकल कलेजलाई सम्बन्धन दिने, प्रवेश परीक्षामा व्यापक अनियमितता तथा रकम लेनदेन गर्ने, एक पटक भैसकेको प्रवेश परीक्षाबाट निजी मेडिकल कलेजलाई विद्यार्थी पुगेनन् भने उत्तीर्णांक घटाएर पुनः प्रवेश परीक्षा लिनेजस्ता सबै गतिविधि रोकिनुपर्ने हैन कि भविष्यमा अझ व्यवस्थित तरिकामा गरिनुपर्छ भन्ने स्पष्ट सन्देश दिएको छ श्रेष्ठको नियुक्तिले।  

डा के सी नभएका भए वा सामान्य भए के हुन्थ्यो?

First published in Setopati as: डाक्टर केसी सस्तो लोकप्रियता चाहन्छन्?
डा के सीका पटक पटकका अनशनहरु व्यर्थ भए र हामीकहाँ त्यस्तो हतियारको औचित्य छैन भन्नेहरु या त यी कुराहरुबारे अनभिज्ञ छन्, या त त्यसो भन्नुमा उनीहरुको निहित स्वार्थ छ । त्यसबाहेक सामाजिक संजाल लगायतमा अरुको कुरा काटेर र आलोचना गरेरै बौद्धिक रोजीरोटी चलाउनेहरुलाई त चर्चामा रहेको मुद्दा मात्र चाहिएको हुन्छ, आफूले लिएको अडान सही वा गलत भन्ने हेक्कासम्म हुँदैन । 

Thursday, February 6, 2014

स्खलित राजनीतिको परिणाम: गलत आन्दोलन गर्न बाध्य चिकित्सकहरु

दाहालको राजनीतिमा व्यवस्थित रूपमा अपराध कसरी प्रवेश गर्‍यो भने जब-जब चुल्ठे मुन्द्रेहरू हामी ठेक्कापट्टाको टेन्डर प्रक्रिया हातमा लिएर सरकारी कोषको अर्बौं रुपैयाँ हात पारेर बाँड्न तयार छौं, हामीलाई राजनीतिक संरक्षण चाहियो भनेर दाहालसामु आए, उनले भन्न सकेनन् कि राज्यकोषको सम्पत्ति भनेको आखिर हामी सबैको सम्पत्ति पनि हो, त्यसलाई लुटाउनु हुँदैन। जब-जब विश्वविद्यालयका प्राध्यापकहरू लौ न मलाई भीसी वा रजिस्ट्रार बनाइदेऊ, तिम्रा यति कार्यकर्ता भर्ती गर्छु र घोटालाको यति रकम टक्र्याउँछु भन्दा उनले भन्न सकेनन् : धत्, प्राज्ञ भएर पनि यस्तो कुरा गर्ने, प्राज्ञिक संस्थामा त योग्य मान्छे भए पो हजारौं विद्यार्थीको भविष्य बन्छ र त्यसले बल्ल देश बन्छ।
........................
 आफूलाई अझै पनि राजनीतिक दल भनिरहने एमालेमा एउटा संवाददातालाई सख्त आक्रमण गर्ने र पत्रिका बन्द गरेर सम्पादकलाई कारबाही गर्ने धम्की दिने युवालाई यी पो सच्चा एमाले भन्ने उद्गार दिने एउटा नेतासामु अरू सारा नेता-कार्यकर्ता नतमस्तक भएको अवस्था छ। हैन, सच्चा एमाले त यस्तो पो हुनुपर्ने भनेर आवाज उठाउने कुनै ज्युँदो र बौद्धिक रूपमा इमानदार मानिस त्यतिखेर भइदिएको भए एमाले आजको स्थितिमा हुने थिएन। देशभरका गुन्डालाई संगठित गर्नुअघि कतै हामी लोकतन्त्रको नाउँमा विधिको शासनको धोती लगाइरहेका त छैनौं भन्ने कुनै मानिस झुन्डभित्र देखिएका भए अहिले देशमै फरक स्थिति कायम हुने थियो।
Read the whole story स्खलित राजनीति in today's Annapurna Post here

Tuesday, February 4, 2014

त्रि वि पदाधिकारीहरुः पुलिसको हाकिम चोरको नाइके?

 प्रक्रिया र नियमकै कुरा गर्ने हो भने त एउटा स्वायत्त संस्थाले गर्ने नियुक्ति वा बर्खास्तीका लागि कुलपति तथा प्रधानमन्त्रीले पटक पटक भिटो लगाउनुपर्ने अवस्था गम्भीर र असामान्य हो । एउटा नियुक्तिलगायतका विषयम त्रि विको रवैयाको विरोधमा देशभरका चिकित्सकहरु आन्दोलित हुनु पर्ने अवस्था पनि असामान्य हो । एउटा जन प्रतिनिधिले म मन्त्री भएर नियम कानुन बंग्याएर भए पनि मेरो व्यावसाय फस्टाउने व्यवस्था मिलाउँछु भन्नु पनि असामान्य हो र एउटा राजनीतिक दलले एउटा व्यक्तिलाई गुण्डागर्दी गरेर एउटा संस्थाको शेयर जबर्जस्ती अरुबाट खोस्न सघाउनु पनि असामान्य हो ।

A decade with facebook: indulgence, censorship and idiocy

It might be OK to become an indulgent member of a platform that promotes censorship in this era. But to use it like an idiot?  

Friday, January 31, 2014

किन नरोक्ने सम्बन्धन?

My response to one lopsided article by one named Raghunath Lamichhane in Nagarik daily, (carried at the bottom of the article online):

Thursday, January 30, 2014

Nepal's resident doctors unite in a bid to cleanse the system

At the end of a tumultuous three-week period, the resident doctors in Nepal have realized many things. The necessity of a strong professional body is one of them. If Nepal Medical Association had not come strongly in support of the agenda sustained for a whole week by Dr. KC and young doctors only, things would have evolved much more differently than they have now.

With this realization, the elected resident's body from IOM, TUTH (National Resident Doctor's Association, NRDA), NAMS (Resident's Association of NAMS, RAN) and BPKIHS, Dharan (Junior Residents Welfare Society, JRWS) have decided to join hands to form a national level body of the resident doctors.

In a meeting of the representatives from the three bodies today, a 12-member ad hoc comittee was formed with a mandate to establish a formal body of resident doctors in a period of 3 months.

The body will help NMA to micro-manage the issues related to the health and medical education sector in Nepal. It will also focus on the immediate concerns of the medical students and young doctors like:

Monday, January 27, 2014

Compromise the least evil for rivals in Asia

(First published in Setopati as Thailand to Bangladesh: Worrisome trend for democracy in Asia)

If history is any guide the rival sides in the snowballing conflicts in Asia, both domestic and international,  have much more to lose from the continuing friction and stalemate. While Sino-Japanese rivalry risks upsetting the relatively stable international order, the boiling conflicts in Bangladesh and Thailand risk undermining the democratic institutions in each with lasting implications in each case.
 
With the outbreak of grisly conflicts in the Central African Republic and South Sudan, the year 2014 has been welcomed very bleakly in the African continent. As such, given the deadly combination of the legacy of an ugly and complicated colonial past and the present-day rush of every competing side to get the bigger pie of the mineral wealth, Africa is finding it rather difficult to dissociate itself from long running conflicts.

But having the overt wars in two nation states simultaneously is far worse than having a lingering presence of low-intensity conflicts in various parts. Keep this in the context of the continuing chaos in Mali, Somalia and host of other African countries and a very ominous picture of African continent emerges.


On comparison, Asia with some of the most prominent emerging powers in the world, has had a different historical trajectory so far in terms of overt conflicts. The major conflicts of the past decade and half in Afghanistan and Iraq, while definitely no less lethal in terms of death and destruction than the present day conflicts in Africa, were of a different nature for having been instigated by a foreign power. Troubling fact is that both in Afghanistan and Iraq today, the long running and currently deteriorating conflicts are increasingly being defined across the ethnic/sectarian faultlines. 

Friday, January 24, 2014

An address to Nepal's medical fraternity: Where we stand after Dr. KC-led movement

In a thousand mile journey, the first step has been taken firmly: how shall we carry the journey ahead? An invitation for open discussion.

IT was unique experience for most of us. We were never prepared for such a situation but we have faced it and the whole episode has taught us many things. Over all, this spell of the movement has ended in a positive note despite the extremely zigzag course of the events.

The movement will have a lasting legacy if we learn from this and apply the insight in the future movements of any kind.

Dr. Govinda K C has given everything to this country that he could potentially give. Now it is our turn. He has shown the way and we'll have to walk now.

Nepal is neither a feudal, nor a capitalist society. It is a hybrid of many political experiments. There are no true democrats among our influential leaders; there are only kleptocrats. Our economy is not growing; it has stunted. Formal or legitimate part of the economy is being rapidly squeezed by the informal or black one. Our leaders, sensing the latter will soon rule the roost, are competing with one another to get hold of a bigger chunk of the black economy.

Whether with awareness or without, we as a people have condoned these deeds of the political leadership. At every rung of society, we have been compromising the future of this country for our own short term gains. We never cease to complain about things but do little to change things.

To summarize, we were born at strange time and we are living in bizarre moments. And this time has made us bizarre human beings: eager to complain, boast, ridicule or squabble but unable to do anything tangible for the greater good. We can organize headline-catching political movements that uproot the entire system but the other day, people feel no difference in daily lives.

This is the scenario where Dr. KC has been serving for decades yet he was not contaminated even by ordinary human greed of ensuring a 'happy and prosperous' personal life. That has been his strength and based on that, he has badly shaken the nexus of politicians and criminals (I mean financial criminals who govern the vibrant informal economy of the country). 

Thursday, January 23, 2014

'आन्दोलन पृथक रुपमा जारी' -डा गोविन्द के सी

(आज अनशन तोड्ने क्रममा डा गोविन्द के सीले दिनुभएको लिखित मन्तव्यको पूर्ण पाठ)

प्यारा दिदीबहिनी तथा दाजुभाइहरु

शुरुमा, मेरो ब्रम्हले देखेको सत्य र न्यायको बाटोमा विश्वास गरिदिनुभएकोमा यहाँ उपस्थित तथा अनुपस्थित सबैलाई हार्दिक धन्यवाद दिन चाहन्छु ।  आमरण अनशनको १४ दिनसम्म मलाई त्यही विश्वास एवं स्नेहले नै जोगाएको म ठान्दछु ।

नेपाली स्वास्थ्य क्षेत्रको कालकुट विषलाई पिएर निलकण्ठ बन्ने ध्याउन्न मेरो कदापि हैन । मैले त राजनीतिको नाममा मौलाएको माफियातन्त्रको जरो हल्लाउने प्रयास मात्र गरेको हुँ । र यसैको नाममा गहिरोसित विभाजित समाजलाई घच्घच्याउने जमर्को मात्र गरेको हुँ । यसका लागि आफ्नो जीवन उत्सर्ग गर्ने तत्परतालाई मैले मेरो जीवन मूल्यकै रुपमा प्रयोग गरेको हुँ ।

गएका केही वर्ष र विशेष गरी गएका २ हप्ता हाम्रो प्यारो संस्थान र देशकै लागि उतारचढाव पूर्ण रहे, र आज हामी यो दिनसम्म आइपुगेका छौं । यस सन्दर्भमा मेरा बटमलाइनहरुले मात्र मेरा मागहरुको मर्मलाई बोक्न सक्छन् भन्ने कुराको हेक्का मलाई राम्रोसँग छ । मेरा मागहरुको समर्थनमा सारा चिकित्सकहरु एकजुट भएको जान्दाजान्दै पनि, सारा चिकित्सकहरु आफ्नो चिकित्सकीय धर्ममा बसेर समर्थनमा उत्रिँदा उत्रँदै पनि, आखिरमा देशभरको स्वास्थ्य सेवा र नागरिकहरुको जीवन प्रभावित भएको सत्यसँग म राम्रोसित परिचित छु ।

Wednesday, January 22, 2014

चिकित्सकहरुको आन्दोलनबारे आम नेपालीहरुमा अपिल

 आदरणीय महानुभावहरु 
अहिले चिकित्सकहरुले देशभर अत्यावश्यकबाहेकका सेवाहरु नियमित ओपीडीहरुबाट नदिएर इमर्जेन्सी वा अस्पताल परिसर वा सडकबाट दिइरहेको अवस्था छ । त्यसबाट सर्वसाधारण बिरामीहरुप्रति पर्न गएको असुविधा सबैलाई ज्ञात भैसकेको छ ।

यसैबीच आज आमरण अनशनको १३ औं दिनमा अत्यन्त पीडा र कमजोरीका बीच सास बचाउन संघर्ष गर्नुभएका डा गोविन्द के सीका मागहरु सुनुवाइ नभएको कारणले उहाँका मागहरु पूरा गराउन चिकित्सकहरुले आन्दोलन अझ सशक्त बनाउनुपर्ने अवस्था आएको छ ।

यस्तो विषम परिस्थितिमा आम मानिसबाट आउने गुनासो, दुखेसो र आक्रोशलाई हामीले अन्यथा नलिंदै यो आन्दोलनबारे नबुझिएका अरु कैयौं कुरा बुझाउने उद्देश्यले यो सम्बोधन गरिएको हो ।

गुनासो १ः डाक्टरले खास गरी गरीब बिरामीहरुको दुख बुझेनन्, अस्पताल छाडेर क्लिनिक दौडे र सेवाभाव बिर्सेर चिकित्सालाई पेशा बनाए

– कुनै बेला डाक्टर भगवान् मानिन्थे (गम्भीर रोग वा दुर्घटनाबाट बाँचेका कसैकसैले अझै पनि त्यसो मान्छन् तर अब आम धारणा त्यस्तो रहेको छैन), त्यसो त त्यो बेला धेरै मानिसले राजालाई पनि भगवान् मान्थे । तर अब समय फरक छ । समाज व्यवस्थाको काँचुली फेरिएसँगै अब पहिले मानिसले जे भनेर भगवानलाई बुझ्थे, त्यो बुझाइ नै फेरिएको छ ।

जब नैतिकताले बाँधिएको अवस्थाबाट चिकित्सा पेशा नियम कानुनले बाँधिएको अवस्थामा पुग्दैछ, हाम्रो देशमा पनि अरु विकसित देशमा जस्तै विधिको शासनले यो पेशालाई मर्यादित बनाउनुपथ्र्यो । तर हामीकहाँ त्यस्तो भएन । लागू औषध तस्करीजस्ता अवैध काम गरेर कमाएको पैसा समेत स्वास्थ्य र चिकित्सा क्षेत्रमा लगाएर तस्करी धन्दाकै गतिमा नाफा गर्ने मनसाय राखियो र हाम्रा नीति निर्माता र नियम पालक भनिएका राजनीतिज्ञहरु त्यस्तो धनमा किनिए र कानुनी राजको धज्जी उडाए ।

यो देशका बढीमा दर्जन जना मानिसको अकुत नाफाका लागि नेपालीको सन्तानले एउटा विशेषज्ञ डाक्टर बन्न डेढदेखि दुई करोड तिर्नुपर्ने अवस्था कायम राखेर त्यसरी पढेको डाक्टरलाई दार्चुलामा गएर मासिक साठी हजार रुपैयाँमा काम गर्न कसरी लगाउन सक्छ यो सरकारले? त्यसरी सेवा दिने व्यवस्था मिलाउन त सरकारले दुई चार लाख लगानीमै उत्कृष्ट क्षमताका विद्यार्थी छानेर त्यस्तो पढाइ पढाउने र त्यहाँ पठाउनुपर्ने हो, जुन नीति तल्लो तहका एमबीबीएस र बीडीएसका कोर्सको हकमा एक हदसम्म कार्यान्वयन भइरहेको पनि छ ।

ठीक त्यही दुई करोड लगानी गर्ने डाक्टर शहरमा जागिर गरेर बस्यो भने त सरकारले दिन्छ करीब पचास हजार, अब कल्पना गर्नुस्ः के डाक्टर निजी क्लिनिक नदौडी सम्भव छ? गरीबको सेवा गर, दुर्गममा सेवा देउ भनेर यी राजनीतिज्ञहरुले डाक्टरलाई पाठ मात्र पढाउने कि उचित नीति निर्माण र तिनको पालन मार्फत् कम लगानीमा स्तरीय डाक्टरहरु बन्ने वातावरण पनि मिलाउने?

Share It

Debating partition of India: culpability and consequences




Read the whole story here

Why I write...

I do not know why I often tend to view people rather grimly: they usually are not as benevolent, well-intentioned and capable or strong as they appear to be. This assumption is founded on my own self-assessment, though I don’t have a clue as to whether it is justifiable to generalize an observation made in one individual. This being the fact, my views of writers as ‘capable’ people are not that encouraging: I tend to see them as people who intend to create really great and world-changing writings but most of the times end up producing parochial pieces. Also, given the fact that the society where we grow and learn is full of dishonesty, treachery, deceit and above else, mundanity, it is rather unrealistic to expect an entirely reinvigorating work of writing from every other person who scribbles words in paper.


On life's challenges

Somebody has said: “I was born intelligent but education ruined me”. I was born a mere child, as everyone is, and grew up as an ordinary teenager eventually landing up in youth and then adulthood. The extent to which formal education helped me to learn about the world may be debatable but it definitely did not ruin me. There were, however, things that nearly ruined me. There came moments when I contemplated some difficult choices. And there came and passed periods when I underwent through an apparently everlasting spell of agony. There came bends in life from which it was very tempting to move straight ahead instead of following the zigzag course.


Read more